July 27, 2009

ทำไมพ่อแม่บางคนจึงรักลูกไม่เท่ากัน ทำไมคุณพ่อถึงรักลูกผู้หญิง คุณแม่ถึงรักลูกผู้ชาย และผู้ใหญ่บางคนจึงชอบบังคับให้ทำอะไร ทั้ง ๆที่ผู้ใหญ่เองก็ทำไม่ได้

Posted in ข้อสงสัยต่างๆเกี่ยวกับคำสอน, เรื่องของพ่อแม่ ผู้ใหญ่ tagged at 3:14 am by whybuddha

        ในคำถามนี้ก็บอกอยู่แล้วว่าพ่อแม่และผู้ใหญ่บางคนเท่านั้น หาได้ทั่วไปแก่พ่อแม่ทุกคนไม่ อันเป็นการยอมรับว่าพ่อแม่โดยทั่วไปนั้นรักลูกเท่ากัน และผู้ใหญ่ที่ดีจริง ๆจะไม่บังคับให้คนอื่นทำในสิ่งที่ตนเองก็ทำไม่ได้

         ความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกนั้น เป็นผลที่เกิดมาจากเหตุคือ คนที่ตนรักนั้นเป็นลูกของตน แต่ที่บางท่านมีความรักลูกไม่เสมอกัน ก็เพราะเหตุคือลูกของท่าน มีคุณสมบัติที่เป็นสื่อให้เกิดความรักไม่เหมือนกัน พ่อแม่ทุกคนย่อมรักลูกเสมอกันนั้น เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่ที่พิเศษออกไป ก็เพราะลูกแต่ละคนมีความน่ารักไม่เหมือนกัน หรือมากน้อยกว่ากัน เช่น  ลูกบางคนว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อดึง ดื้อดัน หรือดื้อด้าน ช่วยเหลือในกิจการงาน มีสัมมาคารวะต่อทุกคน เรียนหนังสือเก่ง ไม่ชอบเที่ยวเตร่ ไม่สร้างความหนักใจให้ท่าน ท่านย่อมรักมากเป็นธรรมดา ส่วนลูกที่ตรงกันข้ามกับที่กล่าวแล้ว มีสื่อให้เกิดความรักเพียงแต่ความเป็นลูกอย่างเดียว นอกจากนั้นมีแต่เรื่องที่ทำให้ท่านหมดกำลังใจ หนักใจ เบื่อหน่าย กลุ้ม ซึ่งเป็นการทำลายความรัก ความเมตตาทั้งนั้น ก็ต้องมีความรักน้อยเป็นธรรมดา แต่เมื่อว่าถึงส่วนลึกของจิตใจท่านเราไม่อาจประเมินได้ ด้วยการแสดงออกในเวลาปกติเพราะเราจะพบว่า ลูกบางคนที่แสนจะเกเร แต่เวลาลูกประสบความทุกข์เข้าจริง ๆพ่อแม่ก็พร้อมที่จะช่วยเหลือ ทั้งๆที่บางทีเป็นการช่วยที่เกินดีไป แม้ความรักจากญาติพี่น้องก็ทำนองเดียวกัน ปัญหาอยู่ที่ว่า ถ้าเรามีสื่อทำให้ท่านเกิดความรัก เมตตามาก ท่านก็ต้องรักและเมตตามาก เหมือนกับวิทยุหลายแบนด์ ย่อมรับได้มากกว่าเครื่องที่น้อยแบนด์กว่า จะเอาอะไรกับคนแม้แต่สิ่งของ ๆ เราเหมือนกัน เราก็รักไม่เท่ากันเรื่องนี้จะต้องทำความเข้าใจไว้ว่า ความรัก เมตตา จากผู้อื่นนั้น เป็นผลที่เกิดมาจากการกระทำของเรา เองถ้าเราต้องการให้เขารักเรามาก ๆเราก็ต้องสร้างสื่อให้เกิดความรักมาก ๆแล้วผลคือความรัก เมตตาก็จะติดตามมา เพราะเหตุที่ดี ย่อมจะให้ผลที่ดีโดยไม่ต้องสงสัย

         ที่ว่าพ่อรักลูกผู้หญิงมากกว่า  แม่รักลูกผู้ชายมากกว่า ก็น่าจะเป็นบางคนอีกเช่นกัน อย่างนี้ท่านว่าเป็นไปตามสัญชาตญาณของมนุษย์ คือคนเราจะรักและชอบพอในสิ่งที่ตนไม่มี เช่น ลูกผู้หญิง มีความอ่อนหวาน เรียบร้อย ละมุนละไม ซึ่งผู้ชายไม่มี พ่อก็ต้องรักความเป็นอันนั้น แม่รักความเข้มแข็ง ความว่องไว ความแข็งแรง ซึ่งมีอยู่ในลูกชาย และท่านไม่มีความเป็นอันนั้น

         อีกประการหนึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติ คือทุกฝ่ายย่อมรักและพอใจในเพศตรงกันข้าม แต่สำหรับพ่อแม่นั้น คงจะเป็นบางคนดังกล่าว เพราะความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกนั้นเป็นอมตะ ดังที่ท่านกล่าวไว้ว่า

สุริยาถึงคราก็ลาลิบ

ผกาทิพย์ยังพรากจากสวรรค์

แม่พ่อรักต่อลูกผูกสัมพันธ์

ไม่มีวันเสื่อมคลายมลายไป

         สำหรับผู้ใหญ่บางคนที่ชอบบังคับเด็กนั้น ปัญหาก็บอกแล้วว่าเป็นเพียงบางคน อันที่จริงคนที่ชอบบังคับให้คนอื่นกระทำสิ่งต่าง ๆทั้ง ๆที่ตนเองไม่สามารถทำนั้นเป็นคนที่แพ้ใจตนเอง จนไม่อาจจะควบคุมไม่ให้ไปบังคับคนอื่นได้ เป็นคนที่น่าเห็นใจอยู่ แต่ในกรณีของผู้ใหญ่นั้น  บางทีท่านเองเห็นว่าตนเองเลวไปคนหนึ่งแล้ว จึงไม่ปรารถนาที่จะให้ลูกหลานของท่านต้องกลายเป็นคนเลวอย่างท่านอีก จึงต้องบังคับไว้ เช่นพ่อแม่ติดสุรา การพนัน หรือความไม่ดีอย่างอื่นตนเองไม่อาจจะเลิกได้ ทั้ง ๆที่ทราบความไม่ดีอันนั้น ด้วยความรักและปรารถนาดีต่อลูก จึงบังคับไม่ให้ลูกอำอย่างตน เพราะกลัวจะลำบากเช่นเดียวกับตน อันเป็นการบังคับที่เกิดจากความรักและความหวังดี ดังนั้นใครก็ตาม เมื่อถูกเขาบังคับให้ทำอะไร จึงไม่ควรจะไปคิดว่าเขาทำได้หรือไม่ แต่ควรจะพิจารณาถึง

-เจตนาและบุคคลที่บังคับให้เราทำว่าเป็นใครมีความประสงค์อย่างไร

-สิ่งที่ท่านบังคับให้ทำนั้นดีไหม ทำไปแล้วจะเกิดผลอย่างไร

-ถ้าเป็นสิ่งที่ดี เราจะสามารถทำได้ไหม ถ้าทำได้จะทำโดยวิธีอย่างไร

ถ้าเห็นว่าเป็นคนที่มีเจตนาดี หวังดีต่อเรา เช่น พ่อแม่ ครูอาจารย์เป็นต้น และทำตามที่ท่านบังคับแล้วจะเกิดผลดี ก็ควรรีบทำตามทีเดียว โดยทำความเข้าใจว่า

ท่านบอกขุมทรัพย์ ที่ท่านไม่อาจจะขุดได้ให้เราเป็นคนขุด และเมื่อเราทำไปแล้ว ผลดีก็จะเกิดแก่เราเอง

ผู้ที่จะสั่งสอนคนอื่นนั้น ตามหลักทางพระพุทธศาสนาท่านสอนว่า บุคคลควรตั้งตนไว้ในคุณธรรมที่สมควรก่อน แล้วจึงสอนว่า บุคคลควรตั้งตนไว้ในคุณธรรมที่ควรก่อน แล้วจึงสอนคนอื่นในกาลภายหลังเพราะถ้าทำได้อย่างนั้นจะไม่ต้องเดือดร้อนใจ

         แต่คนที่ถูกสอน หรือถูกบังคับให้ทำนั้น ไม่ต้องคิดอะไรมากดังกล่าว ถ้าเห็นว่าดีก็ทำตาม ถ้าไม่ดีก็ไม่ต้องทำตาม ไม่จำเป็นว่าคนที่สอนและบังคับเราจะทำได้หรือทำไม่ได้ เพราะบุคคลทำกรรมอันใดไว้จะดีหรือชั่วก็ตาม เขาย่อมเป็นผู้รับผลของกรรมนั้นด้วยตนเอง

1 Comment »

  1. เมื่อคืนฉันดอนถูกทิ้ง


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: